Αθήνα, 21-11-2017

Πώς το παιδί μου έμαθε να αγαπάει τα βιβλία!..

Γράφει η ΜΑΓΙΑ ΖΟΥΜΠΡΗ*

 

Δεν είμαι εκπαιδευτικός, είμαι οικονομολόγος. Είμαι όμως και μια μητέρα που ήθελε να μάθει στο παιδί της την αξία του βιβλίου. Να του μάθει πως το βιβλίο είναι χρήσιμο, αλλά είναι και ευχάριστο. Είναι αξία αλλά και συντροφιά.


Το παιδί μου μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον γεμάτο βιβλία. Κι εγώ και ο πατέρας του είμαστε άτομα που αγαπούσαν και αγαπούν το βιβλίο. Πώς όμως θα μπορούσα να στρέψω ένα μικρό παιδί, να αγαπήσει κάτι διαφορετικό πέρα από το παιχνίδι του; Μπορώ να πω, τώρα εκ των υστέρων, ότι λειτούργησα βάσει σχεδίου.


Πρώτα απ’ όλα φρόντιζα συνέχεια να δείχνω την χρησιμότητα των βιβλίων. Για παράδειγμα αν το παιδί, πριν ακόμα πάει στο νηπιαγωγείο, με ρωτούσε για κάποιο πράγμα του απαντούσα όσο πιο απλά μπορούσα αλλά πάντα του έλεγα: «για να δούμε και σ’ αυτό το βιβλίο μήπως βρούμε κάτι περισσότερο». Και πάντα βρίσκαμε και το παιδί έμενε γοητευμένο απ’ τις καινούργιες γνώσεις που του έδιναν τα βιβλία.


Φρόντιζα να έχω μαζί μου το παιδί, σε βόλτες στα βιβλιοπωλεία. Πηγαίναμε στο τμήμα των παιδικών βιβλίων, ξεφυλλίζαμε με τις ώρες τα βιβλία που του κινούσαν το ενδιαφέρον, πχ βιβλία με ζώα, και πάντοτε φεύγαμε με ένα βιβλίο με πολύχρωμες εικόνες και μικρά, συνήθως επεξηγηματικά κείμενα, που το διαβάζαμε στο σπίτι ξανά και ξανά.


Όλα αυτά βέβαια, πριν το παιδί πάει στο σχολείο. Όταν έμαθε να διαβάζει, ήταν απολαυστικό γι αυτόν να μπορεί να διαβάζει μόνος του τα βιβλία που τόσο καιρό του διάβαζαν οι γονείς. Βέβαια και εδώ θέλει προσοχή. Πιστεύω πως αν δώσεις σε ένα εξάχρονο που μόλις έχει μάθει να διαβάζει ένα βιβλίο με γεμάτες σελίδες, κι ας έχει πολύχρωμες εικόνες, το παιδί θα τρομοκρατηθεί. Στην καλύτερη περίπτωση θα το ξεφυλλίσει και θα το αφήσει στην άκρη. Ήδη του φαίνονται μεγάλα τα κείμενα του σχολικού βιβλίου!


Τότε την λύση μου την έδωσαν τα κόμιξ. Τα αξιολάτρευτα κόμιξ που είναι χαριτωμένες εικόνες με μικρές προτάσεις στα μπαλονάκια ομιλίας. Βέβαια και εδώ χρειάζεται προσεκτικό διάλεγμα. Εγώ διάλεξα τις ιστορίες του Ντίσνεϋ με τον Μίκυ, τον Ντόναλντ και τον θείο Σκρουτζ. Αγοράζαμε λοιπόν, ότι κόμιξ κυκλοφορούσε και τα διαβάζαμε κι οι δυο. Μάλιστα «τσακωνόμαστε» ποιος θα το διαβάσει νωρίτερα. Περίμενε με λαχτάρα την ημέρα κυκλοφορίας τους και τα ρουφούσε κυριολεκτικά.


Έτσι σιγά σιγά, συνήθισε και αγάπησε το διάβασμα. Είδε το βιβλίο φίλο και σύντροφο. Μετά προχωρήσαμε και σε άλλα βιβλία που τα διαλέγαμε πάντοτε μαζί. Η προσπάθεια του γονιού βέβαια δεν σταματάει ποτέ. Πάντοτε προσπαθεί να μυήσει με τον καλύτερο τρόπο το παιδί σ’ αυτό που ο ίδιος θεωρεί σωστό. Για παράδειγμα, όταν πια πήγαινε στο γυμνάσιο και ήδη ήταν βιβλιόφιλος, θεώρησα σωστό να του δείξω και την απόλαυση που μπορεί να σου προσφέρει ένα ποιητικό έργο. Πως όμως; Ήταν σίγουρο πως αν του έλεγα «διάβασε ποίηση», θα αντιδρούσε αρνητικά, έφηβος γαρ. Πάλι η λύση δόθηκε μέσα από τα ενδιαφέροντά του. Η πρώτη του επαφή με την ποίηση έγινε μέσω της ποιητικής συλλογής του τραγουδιστή πολύ γνωστού συγκροτήματος της εποχής, συγκρότημα που άκουγε μανιωδώς. Από κει και πέρα ο δρόμος ήταν πολύ πιο εύκολος.


Όλα αυτά βέβαια, μου εστοίχισαν και χρόνο και χρήμα. Αλλά έχω την ικανοποίηση, ο φοιτητής γιος μου να διαθέτει χρήματα από το χαρτζιλίκι του για να αγοράζει τα βιβλία που τον ενδιαφέρουν!


*Οικονομολόγος - μητέρα

Τελευταία Νέα

Παιδικό πάρτυ